Büyüdükçe Anlarsın Yaşı
O kadar otuzlarımdayım ki…
Yazı: Betty Puf Puf
Bu sabah eskisinden tuhaf uyandığımı farkettim. Çok çalışmaktan olabilir miydi? Son zamanlarda eni konu kilo aldım. Ondan mıydı? Dün gece mutfakta saklanarak göçerttiğim yarım kiloya yakın şekerpareden olabilir miydi peki? Mide fesadı şenlikleri mi geçiriyorum yoksa?
Terliklerimi sürüye sürüye mutfaÄŸa doÄŸru yollanırken gözüm banyonun aynasına takıldı. Allahım o kadar otuzlarımdaydım ki! Bir zamanlar anneannem “ruhunuz kaç yaşına gelirseniz gelin yaÅŸlanmayacak, içiniz hep onsekiz olacak.” derdi. Eskilerin kıymetini bilmek ve yirmi yıl sonra deÄŸerlenen aforizmalar konusuna hiç deÄŸinmeye hiç niyetim yok ama bedenim yorulmuÅŸ bir otuz iken içimin ergen hissetmesini bir ÅŸeylere baÄŸlamak zorundayım!
Aynadaki kadına baktım. Yeni uyanmış kısık gözerine..Sanki ben değilmişim gibi. Belki beş saniyede hayatımın mini filmi geçti gözlerimden. Bir terslik var, teknik olarak bunun ölürken olması gerekmiyor muydu? Hızlıca giyinip çıkma vakti oysa. hiç hayat muhasebesi yapacak kıvamda değilim ve öyle sanıyorum patronum da değil!
Tuhaflığın ne olduÄŸunu farkettim sonradan düşününce. “Bizim yaşımıza gel, anlarsın.” yaşına gelmiÅŸtim yavaÅŸtan! Daha da fenası gerçekten de anlamaya baÅŸlıyordum galiba. “Åžekerim her ÅŸeyin başı saÄŸlık”lar, “Günde bir bardak zıttırızırzop içince cilt yenileniyor”lar havada uçuyordu günlük konuÅŸmalarımızda artık. E hani biz daha dünya turuna çıkacaktık? Sırt çantalarını alıp Avrupa’yı gezecektik? Ne zaman büyüdüm ki ben?
Aynaya bakıp kendimde gördüğüm ÅŸey yıllar geçerken göremediÄŸim “büyümek” olabilir mi? Yıllardır bir kenarda durup dışımı izleyen içim. Hani ÅŸu hala çocuk olan. Halbuki ben bunu “olgun insan geyiÄŸi” zannediyordum? Yıllardır türlü vesileyle kırılmasına izin verdiÄŸim kalbim, onca ÅŸeyi alıp minik çekmecelerine tıkıştıran beynim, parçalarını bir arada tutmaya gayret ettiÄŸim ruhum birleÅŸip beni aynanın karşısına çivilemiÅŸ olabilirdi, evet.
“Büyüdükçe anlarsın.” yaşının, kendimi bütün yaÅŸananlara raÄŸmen zaferden çıkmış gibi hissetme yaşı olduÄŸunu hissettim. YaÅŸadığım tuhaflık bundandı aslında. Başıma gelen her ÅŸeyin bir vesileyle -ama kısa ama uzun zamanda- bir ÅŸekilde geçeceÄŸini, dayanamayacağım dediÄŸim her ÅŸeye dayandığımı ve ne olursa olsun ayakta kalacağımı hissettiÄŸim andı.
Evet, dünya turuna çıkamadım, sırt çantamı kapıp koşamadım henüz bir yerlere. Yapmak istediğim çok şey var hala. Teknik olarak yaşımın geçmeye başladığı şeyler çoğu. Biliyor musunuz önemli değil. Hem de hiç.
Hala nefes alıyorsanız ruhunuz hep onsekiz kalacak ve bir gün siz de uyandığınızda (belki kulağınızda Gece Kraliçesi’nin ezgisi) aynaya bakıp ne kadar güçlü bir kadın olduğunuzu düşüneceksiniz. Nasıl ayakta kaldığınızı, her şeyin nasıl geçtiğini, yapacak daha ne çok şeyiniz olduğunu.
Büyüdükçe anlarsın yaşına geldiğiniz hissedeceksiniz içiniz hala çocukken, yaşlanmak değil, olgunlaşmak mı? belki. Bu anın tadını çıkarın, bu gelmiş geçmiş en güzel zafer anlarınızdan biri.
Bu, ruhunuzun size durduk yere verdiÄŸi, belki de en güzel armaÄŸanı…
